رساله دده قورقود

نسخه ی ایرانی دیگری از دده قورقود در سال ۱۳۹۷ در تهران یافته شد و همراه خود مسائلی را پیش آورد و نهایتا با نتایج رضلیت بخشی به سرانجام رسید؛ به عبارت دیگر تا کنون چهار بار توسط عالمان مختلف در ایران منتشر شده و صدای آن در جهان شنیده شده است. آخرین اثری که همین اثر را تدوین و به بازار نشر تقدیم کرد کار بسیار خوب دکتر صدیق بود که به صورت ویژه نامه ی فصل بهار امسال (۱۴۰۰) شماره ۱۰ فصلنامه “نامه صدیق” منتشر گردید. این کتاب در ۳۰۰ صفحه و به صورتی آبرومندانه منتشر گردید. دکتر صدیق با سلیقه ی خود این اثر را به ۳۴ قسمت تدوین کرده و ترجمه ی فارسی هر قسمت را بلافاصله بعد از متن اصلی آن داده است. آنچه حائز اهمیت است خوانش علمی و صحیح متن و ترجمه ی آن است که اثر را بسیار دلنواز و زیبا جلوه می دهد. همچنین تضیحات استاد در باره ی واژگان متن نیز ارزشمند و آموزنده است. در هر صورت، این اثر در زمره ی آثار جاودانه ی فرهنگ و ادب ترک زبانان ایران قرار گرفته و دهان بسیاری از مخالفان را خواهد بست و نشان می دهد که دده قورقود اثری بومی و از آنِ آذربایجان است که دیگر ملل اوغوز نیز در آن شریکند. و منبع خلاقیت اصلی آن آذربایجان ایران بوده است. بجا بود اگر این نسخه ی خطی به نام نسخه ی تهران – شهری که در آن نگهداری می شده است و یا در آن یافت شده است؛ به هر حال امروز در ترکمن صحرا نگهداری می شود و به نام نسخه ی ترکمن صحرا خوانده شده است همچون نسخه ی درسدن و واتیکان که این نسخه ها در آن شهرها نگهداری می شوند.

دست استاد صدیق درد نکند که با این اثر، بر اندوخته های مردم آذربایجان افزودند . دستشان هرگز مریزاد!

ارسال دیدگاه