شعر / رضوان حاجی قاسملو (جانای)

یئنه ده بو آخشام شهر داریخدی
منی خییاوانلار ایتیرمیشدیلر
ساپ ساری چیراغین یومولان گؤزو
سنی گوزلریمه گتیرمیشدیلر

کوچه لرمات قالیب سس سیز سمیرسیز
آیاغ ایزلرینی گؤزومه گئیدیم
قاپیدان قاپی یا اوزومو آسدیم
جانیمی سویوندوم اوزومه گئیدیم

سوسوردوم دلیجه سنی شهرده
ماسکالی باخیشلا گولدولر منه
ساچیمی سپیردیم آل چیچک لره
سئوگینی تام یاساق بیلدیلر منه

یئنه ده بو آخشام آی یوباندیسا
داریخما شهری سیلکه‌له‌میشم
ایلردن قورتولوب قالان سئوگینی
دئمه قاپی قاپی درد ائله‌میشم

قولونو بوینوما دولایان گئجه
کئچیر گؤزلریمین آغ واراغیندان
سینیرام یانیرام دونورام آنجاق
اوزومو آسیرام سئوگی تاغیندان

“جانای”
Yenədə bu axşam şəhər darıxdı
Məni xiyavanlar itirmişdilər
Sap_sarı çırağın yumulan gözü
Səni gözlərimə gətirmişdilər

Küçələr mat qaldı səsiz səmirsiz
Ayaq izlərini gözümə geydim
Qapıdan qapıya özümü asdım
Canımı soyundum üzümə geydim

Susurdum dəlicə seni şəhərdə
Maskalı baxışla güldülər mənə
Saçımı səpirdim al çiçəklərə
Sevgini tam yasaq bildilər mənə

Yenədə bu axşam ay yubansada
Darıxma şəhəri silkələmişəm
İllərdən qurtulub qalan sevgini
Demə qapı papı dərd eləmişəm

Qolunu boynuma dolayan gecə
Keçir gözlərimin ağ varağından
Sınıram yanıram donuram ancaq
Özümü asıram sevgi tağından!
Canay

ارسال دیدگاه