کتیبه – اخوان ثالث / یازی ( داش یازیسی) – اصغر علمی (مهروند مناب)

دوشموش ایدی داش اویانلیق، دییه سن بس کی داغ ایدی

بیز بو یاندا اوتوروب، بیر کوما یورقون

ارله قادین ، گنج له قوجا

قوشولوب بیر بیرینه هامی آیاقدان قاندالینان

ایسته سئیدین گئده سن بیر یانا ساری

ائلییردین گئده بیلمک، دئمک آنجاق اوراجان کی-

–  قاندالا زینجیر واریدی.

       ***

بیلمه دیک بیز

قورخولو، سارساق یوخوموزدا  سس ایدی.

یا بیر آیری نفس ایدی، هاردا؟ هاچان؟ سورمادیق هئچ.

سویله ییردی:

” دوشموش اویانا داغ کیمی داش،

                      بیری کئچمیش قوجالاردان

یازمیش اونا بیر باغلی سوزو

کیمی یالقیز، کیمی جوت.”

نئچه یول بئله سویلوردو

سس اوندا

اوزوندن قاچاقان دالغا کیمی

 قارانلیقدا ایتیردی.

بیز هئچ بیر زاد دئمه ییردیک

هاچانا جان بیز هئچ بیر زاد دئمه ییردیک

اوندان سونرادا یالنیز، یالنیز گؤزوموزده واریدی

بیر سیرا باغلی ایکی یانلیق سوروسو.

باشقا یورقونلوق قالاقی، باشقا اونوتقانلیقیدی

گؤزلرده باخیشلاردا قارانلیقیدی

دوشموش ایدی یئکه سال داش دا  اویاندا.

***

گئجه، آی دان یئره قارقیش اله نیردی

و آیاقلار قاباریردی، قاشینیردی

بیری بیزدن کی آیاق زینجیری آزراق آغیر ایدی

قولاغین قارقیدی

برک باغیردی، دئدی : “گئتمک گره ک”

یورقون – آرقین سس له باغیردیق –

داها آرتیق اولا قارقیش بو سایاق گؤز ، قولاغا

” گئتمک گره ک”

سورونه سورونه گئتمک له یول آچدیقدا یاناشدیق داشا آنجاق

بیری بیزدن کی آیاق زینجیری آزراق بوشودو

قالخیب اوخودو:

“کیمسه بیلر بیلمه جه می

بو اؤزومدن او اؤزه چوند ره بیلسین”

بیزده بیر یاد دادینان بو توزا توپراقه بورونموش سؤزو

ائله ساندیق کی دعا

گئری قایتاردیق اونا.

گئجه آیدین راق، اوغورلو دورو بیر چای.

***

های ، بیر…ایکی… اوچ …یئنه ده

های ، بیر…ایکی… اوچ …یئنه ده

قان تر ایچینده، یامان سویله یه راق آغلادیق هردن

های ، بیر…ایکی… اوچ …بئله لیک له نئچه یول

چوخ چئتین اولسایدی دا دادلی گؤرونوردو آپاریش

بیر تانیش راق دادلا داماقدا، یاری یورقون، یاری شن

دوپ دولو ایستک له بدن

***

کیمسه سی بیزدن کی آیاق زینجیری یونگول راقیدی

یاردیم لا قالخیب یوخاری

اول توزا توپراقه بورونموش سؤزو سیلدی، اوخودو

( بیز داریخاق)

باشلاییب دیل له دوداغین یاشلادی بیزده ، او سایاق

دینمه دی هئچ

سورقو دولو گؤزله باخیب دینمه دی هئچ

یئنی دن ده اوخودو، دوردو، دییه سن اولدی دیلی

***

باخیشین آلمیشدی اوزاقلاردا گؤرونمز بیریسی،

بیز باغیردیق:

” اوخو ” او دینمز ائله جن

” اوخو بیز چون”

دوروخسونموش گؤزله باخیردی بیزه او.

کئچدی بیر آز

داش دان آیاق زینجیری زینقیلدایاراق

اندی یئره

سانکی دوشوردو ال آتیب توتدوق اونی

اوتوروب…

قارقیش ائله دی بیزینن اؤز الینی

” نه اوخودون؟.”

آغیز توپورجگین اؤداراق سویله دی

” یازیلمیش دی

همن

“کیمسه بیلر بیلمه جه می

بو اؤزومدن او اؤزه چوندهره بیلسین”

***

یئره اوتوردوق، گؤزو تیکدیق آیا، آیدین گئجه یه

گئجه سایری قورو بیر چای…

      اصغر علمی « مهروند میاب »

***

شعری از اخوان ثالث و

ترجمه تورکی آن از:

اصغر علمی

 

کتیبه

فتاده تخته سنگ آنسوی تر انگار کوهی بود

و ما اینسو نشسته ، خسته انبوهی

زن و مرد و جوان و پیر

همه با یکدگر پیوسته، لیک از پای

 و با زنجیر

اگر دل می کشیدت سوی دلخواهی

به سویش می توانستی خزیدن، لیک تا آنجا که رخصت بود

تا زنجیر

***

ندانستیم

ندایی بود در رؤیای خوف و خستگیهامان

 و یا آوایی از جایی، کجا؟ هرگز نپرسیدیم

چنین می گفت:

–  “فتاده تخته سنگ آنسوی، وز پیشینیان پیری

بر او رازی نوشته است، هر کس طاق هر کس جفت…”

چنین می گفت چندین بار

صدا، وانگاه چون موجی که بگریزد ز خود در خامشی می خفت.

***

و ما چیزی نمی گفتیم

و ما تا مدّتی چیزی نمی گفتیم

پس از آن نیز تنها در نگه مان بود اگر گاهی

گروهی شکّ و پرسش ایستاده بود

و دیگر سیل و خیل خستگی بود و فراموشی.

و حتّی در نگه مان نیز خاموشی.

و تخته سنگ آنسو اوفتاده بود

***

شبی که لعنت از مهتاب می بارید.

و پاهامان ورم می کرد و می خارید.

یکی از ما که زنجیرش کمی سنگین تر از ما بود ، لعنت کرد

گوشش را و نالان گفت: ” باید رفت “

و ما با خستگی گفتیم: ” لعنت بیش بادا گوشمان را ، چشممان را

نیز باید رفت”.

و رفتیم و خزان رفتیم تا جایی که تخته سنگ آنجا بود.

یکی از ما که زنجیرش رهاتر بود، بالا رفت، آنگه خواند:

” کسی راز مرا داند

که از این رو به آن رویم بگرداند.”

و ما با لذّتی بیگانه این راز غبار آلود را-

مثل دعایی زیر لب تکرار می کردیم.

و شب شطّ جلیلی بود پر مهتاب…

***

هلا، یک…دو…سه…دیگر بار

هلا، یک…دو…سه…دیگر بار

عرق ریزان، عزا، دشنام – گاهی گریه هم کردیم.

هلا، یک، دو، سه.، زینسان بارها بسیار.

چه سنگین بود امّا سخت شیرین بود پیروزی.

و ما با آشناتر لذّتی، هم خسته هم خوشحال.

 ز شوق و شور مالا مال.

***

یکی از ما که زنجیرش سبک تر بود،

به جهد ما درودی گفت و بالا رفت.

خط پوشیده را از خاک و گل بسترد و با خود خواند

” و ما بی تاب”

لبش را با زبان تر کرد” ما نیز آنچنان کردیم”

و ساکت ماند.

نگاهی کرد سوی ما و ساکت ماند.

دوباره خواند، خیره ماند، پنداری زبانش مرد.

نگاهش را ربوده بود ناپیدای دوری، ما خروشیدیم:

” بخوان ” او همچنان خاموش.

“برای ما بخوان” خیره به ما ساکت نگا می کرد.

پس از لختی

در اثنایی که زنجیرش صدا می کرد،

فرود آمد. گرفتیمش که پنداری که می افتاد.

نشاندیمش .

به دست ما و دست خویش لعنت کرد.

” چه خواندی، هان؟”

                      مکید آب دهانش را و گفت آرام:

نوشته بود

همان

کسی راز مرا داند ،

که از این رویم به آن رویم بگرداند.

***

نشستیم

و

 به مهتاب و شب روشن نگه کردیم.

و شب شطّ علیلی بود.

ارسال دیدگاه